Verwachtingen van Londen
Voor de eerste keer in mijn leven ga ik het Verenigd Koninkrijk bezoeken. Ik ben nog nooit in Londen geweest, maar heb zo mijn ideeen over hoe het zal zijn.
De rode dubbeldekkers, de telefooncellen, Buckingham palace, wie kent deze Engelse cliche's niet?
De eerste indeling van de gastgezinnen gooide wat roet in het eten en het enthousiasme werd minder.
Gelukkig waren alle meisjes bereid om tezamen te komen en een herindeling was al snel gemaakt.
Ik zit in een gastgezin met Nina, Isis en Evelien. Met dit leuke groepje kan het niet anders dan leuk worden.
Ik kijk vooral uit naar het winkelen in Oxford street en het wandelen langs alle bekende 'landmarks' van Londen. Ook vind ik het echt geweldig dat we een musical gaan bezoeken. Naar mijn idee hoort dit toch echt wel bij een stedentrip. Een ander uitje waar ik naar uit kijk is ons bezoek naar de Globe. Hier krijgen we een workshop. Wat ik me daar bij moet voorstellen weet ik nog niet precies, maar het is hoe dan ook leuk om zo'n oud theater te zien.
Al met al blijft het afwachten hoe het zal zijn. Dat weet ik pas als ik op de terugreis in de bus zit met mijn geweldige Franse boek...
De realiteit
Londen, inderdaad een stad vol met rode objecten. De bussen en telefooncellen zijn werkelijk op elke hoek van de straat te vinden. Het gastgezin waar ik in zat bleek gezellig en de musical was nog fantastischer dan ik ooit had durven hopen.
Het winkelen in Oxford street bleek kort, maar vooral erg gezellig. Voor het wandelen langs de landmarks gold hetzelfde, drie uur is toch echt te weinig voor alle hoogtepunten van Londen.
Een bezoekje dat ik niet in mijn verwachtingen had opgenomen was 'the National Gallary'. Het was werkelijk prachtig om de schilderijen van Monet te kunnen zien.
Al met al heb ik een super leuke werkweek gehad. Al mijn verwachtingen zijn uitgekomen. Alleen het lezen van mijn Franse boek op de terugweg is er bij ingeschoten. Voor lezen was ik echt veel te moe...
donderdag 10 oktober 2013
zondag 6 oktober 2013
Een kopje protest met een scheutje koffie
Recensie Max Havelaar
Doelgroep: lezers tussen de 25 en 35 jaar met een universitaire of hbo-opleiding.
Motief voor recensie: Het belang van Max Havelaar voor de algemene ontwikkeling op het gebied van geschiedenis benadrukken.
Een kopje protest met een scheutje koffie
Eduard Douwes Dekker, bekend onder het
pseudoniem Multatuli: criticus, schrijver en vrijdenker. Hoewel hij geboren is in
1820, wordt zijn werk nog steeds door velen met bewondering en verbazing
gelezen. Met zijn meest bekende boek is hij wereldberoemd geworden: Max Havelaar. Een protest tegen het
koloniale bewind in Indonesie. Een aanklacht tegen de herendiensten en het misbruik
van het cultuurstelsel.
In 2002 werd Max Havelaar door de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde uitgeroepen
tot belangrijkste Nederlandstalige letterkundige werk aller tijden. Of
Multatuli hier werkelijk blij mee zou zijn geweest is nog maar de vraag.
Toen Max Havelaar in 1860 verscheen, werd het boek –ondanks veel kritiek – door velen de hemel in geprezen. Vaak echter niet om de boodschap van het verhaal, maar om zijn literaire kwaliteiten. Dit tot irritatie van Multatuli, die met zijn boek duidelijk bewustwoording wilde creeren.
Toch is het niet vreemd dat juist deze kwaliteit van Multatuli’s werk wordt benadrukt. Zijn schrijfstijl is zeer opvallend te noemen. Kenmerkend zijn de vele overgangen, perspectiefwisselingen en lange zinnen. Persoonlijk vind ik dat het gebruik hiervan bijdraagt aan een vertraging van het leesproces. Ook de vele Indonesische termen en het negentiende-eeuwse taalgebruik zijn kenmerken van Max Havelaar die ik niet geheel waardeer. Alhoewel ik van mening ben dat ze bijdragen aan de sfeer van het verhaal, dwaalt mijn focus hierdoor soms af. Gelukkig is Multatuli zo slim geweest om dit aan te voelen en richt hij zich een paar keer per hoofdstuk tot zijn lezers. Hij vraagt ons dan bijvoorbeeld of we nog wel opletten. Ik moet zeggen dat ik dat een erg opvallende manier vind van aandacht vragen en ben dit tot op heden nog niet tegen gekomen in andere boeken. Naar mijn mening draagt dit element bij aan de charme van het verhaal.
Toen Max Havelaar in 1860 verscheen, werd het boek –ondanks veel kritiek – door velen de hemel in geprezen. Vaak echter niet om de boodschap van het verhaal, maar om zijn literaire kwaliteiten. Dit tot irritatie van Multatuli, die met zijn boek duidelijk bewustwoording wilde creeren.
Toch is het niet vreemd dat juist deze kwaliteit van Multatuli’s werk wordt benadrukt. Zijn schrijfstijl is zeer opvallend te noemen. Kenmerkend zijn de vele overgangen, perspectiefwisselingen en lange zinnen. Persoonlijk vind ik dat het gebruik hiervan bijdraagt aan een vertraging van het leesproces. Ook de vele Indonesische termen en het negentiende-eeuwse taalgebruik zijn kenmerken van Max Havelaar die ik niet geheel waardeer. Alhoewel ik van mening ben dat ze bijdragen aan de sfeer van het verhaal, dwaalt mijn focus hierdoor soms af. Gelukkig is Multatuli zo slim geweest om dit aan te voelen en richt hij zich een paar keer per hoofdstuk tot zijn lezers. Hij vraagt ons dan bijvoorbeeld of we nog wel opletten. Ik moet zeggen dat ik dat een erg opvallende manier vind van aandacht vragen en ben dit tot op heden nog niet tegen gekomen in andere boeken. Naar mijn mening draagt dit element bij aan de charme van het verhaal.
Al met al vind ik Max Havelaar een boek dat in ieder huis op de boekenplank zou moeten staan.
Al is het alleen maar om een moreel besef te krijgen van het Nederlandse koloniale bewind. Max Havelaar geeft namelijk als geen ander werk een zeer realistisch beeld van de kapitalistische Nederlanders en de gruwelen die de bevolking van Indonesie heeft moeten doorstaan. Het boek behandeld een ontroerend onderwerp, maar is niet geschreven om te ontroeren. Het doel van Multatuli's werk is activeren, in beweging zetten, laten beseffen hoe zeer de bevolking van Lebak heeft moeten lijden.
Naar mijn mening is het van belang over dit onderwerp te lezen, omdat we simpelweg niet kunnen ontkennen dat de geschiedenis deel uit maakt van wie wij tegenwoordig zijn.
Al is het alleen maar om een moreel besef te krijgen van het Nederlandse koloniale bewind. Max Havelaar geeft namelijk als geen ander werk een zeer realistisch beeld van de kapitalistische Nederlanders en de gruwelen die de bevolking van Indonesie heeft moeten doorstaan. Het boek behandeld een ontroerend onderwerp, maar is niet geschreven om te ontroeren. Het doel van Multatuli's werk is activeren, in beweging zetten, laten beseffen hoe zeer de bevolking van Lebak heeft moeten lijden.
Naar mijn mening is het van belang over dit onderwerp te lezen, omdat we simpelweg niet kunnen ontkennen dat de geschiedenis deel uit maakt van wie wij tegenwoordig zijn.
donderdag 19 september 2013
Literatuurgeschiedenis
Ridderliteratuur
1 - Wat zijn de voornaamste verschillen tussen Karel- en Arturromans?
- Bij Arthurromans worden idealen beschreven. Zo wordt er gezocht naar de graal die men onsterfelijk zou maken. Ook wil Arthur een rijk opbouwen zonder geweld.
- In de Arthurromans speelt liefde een belangrijke rol. Bij de Karelroman staat Karel als individu centraal.
- In de Arthurromans wordt de vrouw aanbeden.
- De Karelromans waren realistischer dan de Arthurromans.
- In de Arthurromans zit een duidelijke boodschap.
- Karelromans waren gewelddadiger dan de Arturromans.
- Welke voorbeeldfunctie hadden ridderromans voor het oorspronkelijke publiek?
De verhalen over moed en trouw waren levenslessen voor het publiek.
2 Leg op grond van de tekstpagina Karel ende Elegast uit welke typische eigenschappen van ridderschap daarin naar voren komen.
-Moed: Elegast neemt een risico om het complot van Eggerics
te verdedigen
- Trouw: Elegast is trouw aan leenheer Karel, ondanks dat hij hem niet goed behandeld
- Geloof: Karel gehoorzaamt het bevel van God. Ook Elegast vertrouwt op het godsoordeel in het duel
- Eerlijkheid: Elegast lijdt liever schade dan dat hij verraad pleegt.
- Trouw: Elegast is trouw aan leenheer Karel, ondanks dat hij hem niet goed behandeld
- Geloof: Karel gehoorzaamt het bevel van God. Ook Elegast vertrouwt op het godsoordeel in het duel
- Eerlijkheid: Elegast lijdt liever schade dan dat hij verraad pleegt.
Hoofsheid1 - Welke
invloed hadden de kruistochten op de hoofse cultuur?
Tijdens de kruistochten raakten velen onder de indruk van de Arabische cultuur. Deze diende als inspiratiebron voor de hoofse cultuur.
- Wat was het belangrijkste principe van de hoofse omgangsvormen?
Je hoorde je medemens met respect tegemoet te treden, je laat de ander in zijn waarde en plaatst deze niet voor onaangename verrassingen. Je gedraagt je wellevend, galant en je beheerst je driften en impulsen.
2 Lees de tekstpagina over Floris ende Blancefloer. Leg uit in hoeverre de kruistochten van belang zijn geweest voor het schrijven van deze roman
1. . Met een ganzenveer overgeschreven uit Latijnse en Oudengelse teksten. Het was een test, zodat het boek niet helemaal overnieuw geschreven hoeft te worden als er wat mis mee was.
Ongeveer tussen het jaar 800 en 1150.
2. De meeste verhalen rijmden, waardoor ze makkelijker te onthouden waren. Ook konden ze hierdoor goed door verteld worden. Dit geld ook voor de liederen.
Rederijkerij
1. Rederijkers hielpen bij de organisatie en uitvoering van bijvoorbeeld processies. Ze hielpen bij belangrijke gelegenheden, rederijkers probeerden mensen aan zich te binden door een rol te spelen in de propaganda voor de eigen stad of het eigen dorp.
Tijdens de kruistochten raakten velen onder de indruk van de Arabische cultuur. Deze diende als inspiratiebron voor de hoofse cultuur.
- Wat was het belangrijkste principe van de hoofse omgangsvormen?
Je hoorde je medemens met respect tegemoet te treden, je laat de ander in zijn waarde en plaatst deze niet voor onaangename verrassingen. Je gedraagt je wellevend, galant en je beheerst je driften en impulsen.
2 Lees de tekstpagina over Floris ende Blancefloer. Leg uit in hoeverre de kruistochten van belang zijn geweest voor het schrijven van deze roman
De
beschrijvingen van de bewegende beelden op het schijngraf van Blancefloer, de
exotische tuinen en het paleis van Babylon zijn beïnvloed door de indrukken die
in het Midden-Oosten zijn opgedaan door de kruistochtvaarders.
Een penneproef als begin
1. . Met een ganzenveer overgeschreven uit Latijnse en Oudengelse teksten. Het was een test, zodat het boek niet helemaal overnieuw geschreven hoeft te worden als er wat mis mee was.
Ongeveer tussen het jaar 800 en 1150.
2. De meeste verhalen rijmden, waardoor ze makkelijker te onthouden waren. Ook konden ze hierdoor goed door verteld worden. Dit geld ook voor de liederen.
Rederijkerij
1. Rederijkers hielpen bij de organisatie en uitvoering van bijvoorbeeld processies. Ze hielpen bij belangrijke gelegenheden, rederijkers probeerden mensen aan zich te binden door een rol te spelen in de propaganda voor de eigen stad of het eigen dorp.
woensdag 6 maart 2013
Karakter - Bordewijk
Ik heb het boek Karakter van Ferdinand Bordewijk gelezen. Het verhaal gaat over Jacob Katadreuffe. Hij woont samen met zijn moeder Joba en een andere huisgenoot (Jan Maan) in een klein huis in Rotterdam. Ze hebben het niet breed en daarom besluit Jacob zelf geld te gaan verdienen door een sigarenzaak te openen. Deze zaak loopt slecht en Jacob krijgt veel schulden. Het enige bezit dat hij heeft zijn boeken en hij komt in contact met een deurwaarde die zijn boeken wil verkopen om de schulden af te lossen. Jacob komt hierdoor in contact met een advocatenkantoor en hij ontdekt dat in dit kantoor zijn vader werkt (A.B Dreverhaven). Zijn moeder Joba was verkracht door de vader van Jacob en ze heeft hem altijd stilgezwegen tegenover Jacob.
Een paar jaar later in het verhaal heeft Jacob zijn schulden kwijtgescholden door te werken bij het advocatenkantoor. Toch laat de vader van Jacob zijn zoon failliet verklaren, net nu hij alles weer op de rit heeft. Hij biedt zijn zoon wel een lening aan, maar Jabob weigert deze. In de jaren die volgen bereikt Jacob het om rechten te studeren en als wraak op zijn vader's daad daagt hij hem uit een lening af te sluiten bij zijn eigen advocatenkantoor. Dreverhaven eist hierna opeens, zonder reden, de lening op en verklaart zijn zoon voor de derde keer failliet, maar dit wordt afgewezen en Jacob kan zijn studie afmaken. Zijn vader wil hem laten boeten en boycott zijn beëdiging tot advocaat, dit mislukt. Als advocaat stuurt hij zijn moeder geld zodat zij zich zelf kan onderhouden. Aan het einde van het verhaal overlijdt Joba en ontdekt Jacob dat zij zijn geld op de bank heeft gezet. Ook ontdekt hij dat zijn vader zijn moeder in het verleden wilde steunen en zelfs met haar wilde trouwen, toch wil hij niets meer met Dreverhaven te maken hebben.
Eigen mening:
Ik vond het interessant om een indruk te krijgen van het leven van een advocaat. Ook vond ik het leuk dat er zoveel verschillende kanten en perspectieven van het verhaal worden belicht, het verhaal krijgt telkens een andere wending. Ik vind vooral het einde mooi, waaruit blijkt dat Joba toch wel erg veel van haar zoon heeft gehouden en zijn geluk en gezondheid voorop stelde.
Schrijver:
Ferdinand Bordewijk is geboren op 10 oktober 1884 in Amsterdam en op 28 april 1965 overleden in Den Haag. Hij studeerde rechten in Leiden en werkte op een advocatenkantoor in Rotterdam. In 1916 debuteerde hij met de dichtbundel Paddestoelen onder het pseudoniem Ton Ven. Bordewijk wordt erkend tot de nieuwe zakelijkheid.
Opvallende zaken:
Joba's afschuw voor het ' vrouw zijn', hierdoor kan ze niet overweg met andere vrouwen omdat ze vinden dat ze neerbuigend over hen praat. Opvallend zijn ook de achternamen die Bordewijk gebruikt (Katadreuffe, Rentenstein etc.). Deze namen heeft Bordewijk allemaal op gezocht in het telefoonboek en lijken het karakter van de personages uit te drukken. Tevens is de relatie tussen Joba en Jacob. In het boek krijg je niet het idee dat Jaboc veel liefde van zijn moeder krijgt, maar toch voel je dat ze veel van hem houdt. Dit zie je ook terug in het einde, als Joba hem geld nalaat. Hieruit blijkt dat ze zijn leven voor het haar eigen leven stelt en bereid is in armoede te leven als haar zoon later maar genoeg geld heeft.
Een paar jaar later in het verhaal heeft Jacob zijn schulden kwijtgescholden door te werken bij het advocatenkantoor. Toch laat de vader van Jacob zijn zoon failliet verklaren, net nu hij alles weer op de rit heeft. Hij biedt zijn zoon wel een lening aan, maar Jabob weigert deze. In de jaren die volgen bereikt Jacob het om rechten te studeren en als wraak op zijn vader's daad daagt hij hem uit een lening af te sluiten bij zijn eigen advocatenkantoor. Dreverhaven eist hierna opeens, zonder reden, de lening op en verklaart zijn zoon voor de derde keer failliet, maar dit wordt afgewezen en Jacob kan zijn studie afmaken. Zijn vader wil hem laten boeten en boycott zijn beëdiging tot advocaat, dit mislukt. Als advocaat stuurt hij zijn moeder geld zodat zij zich zelf kan onderhouden. Aan het einde van het verhaal overlijdt Joba en ontdekt Jacob dat zij zijn geld op de bank heeft gezet. Ook ontdekt hij dat zijn vader zijn moeder in het verleden wilde steunen en zelfs met haar wilde trouwen, toch wil hij niets meer met Dreverhaven te maken hebben.
Eigen mening:
Ik vond het interessant om een indruk te krijgen van het leven van een advocaat. Ook vond ik het leuk dat er zoveel verschillende kanten en perspectieven van het verhaal worden belicht, het verhaal krijgt telkens een andere wending. Ik vind vooral het einde mooi, waaruit blijkt dat Joba toch wel erg veel van haar zoon heeft gehouden en zijn geluk en gezondheid voorop stelde.
Schrijver:
Ferdinand Bordewijk is geboren op 10 oktober 1884 in Amsterdam en op 28 april 1965 overleden in Den Haag. Hij studeerde rechten in Leiden en werkte op een advocatenkantoor in Rotterdam. In 1916 debuteerde hij met de dichtbundel Paddestoelen onder het pseudoniem Ton Ven. Bordewijk wordt erkend tot de nieuwe zakelijkheid.
Opvallende zaken:
Joba's afschuw voor het ' vrouw zijn', hierdoor kan ze niet overweg met andere vrouwen omdat ze vinden dat ze neerbuigend over hen praat. Opvallend zijn ook de achternamen die Bordewijk gebruikt (Katadreuffe, Rentenstein etc.). Deze namen heeft Bordewijk allemaal op gezocht in het telefoonboek en lijken het karakter van de personages uit te drukken. Tevens is de relatie tussen Joba en Jacob. In het boek krijg je niet het idee dat Jaboc veel liefde van zijn moeder krijgt, maar toch voel je dat ze veel van hem houdt. Dit zie je ook terug in het einde, als Joba hem geld nalaat. Hieruit blijkt dat ze zijn leven voor het haar eigen leven stelt en bereid is in armoede te leven als haar zoon later maar genoeg geld heeft.
dinsdag 12 februari 2013
Stil de tijd - Joke J. Hermsen
Ik heb het boek 'Stil de tijd' gelezen van schrijfster Joke J.H Hermsen.
Stil de tijd is een bundel van essays over de tijd. De grote vraag die in het boek speelt is: wat is de tijd? Is de tijd de tijd die aan wordt gegeven op onze klok, of is er ook nog een 'andere tijd'?
In het boek worden de gedachten van verschillende filosofen, kunstenaars en schrijvers wat betreft de tijd weergegeven. Er wordt vaak gerefereerd naar de filosofie van Bergson, maar ook vele andere gedachten komen aan bod, zoals die van Griekse filosofen die denken dat dromen voorspellingen van de toekomst zijn en Bloom's 'tijd als hoop', een gedachte waarin hoop de grondslag is voor levensdrang. Tevens zitten er in het boek een soort 'dagboekberichten' die de schrijfster heeft geschreven toen zij in Griekenland en Italië opzoek ging naar het antwoord op de hoofdvraag van haar boek. De conclusie van de essaybundel is dat men onlosmakelijk verbonden is met de ervaring van de 'andere tijd'. Deze tijd is zo belangrijk, omdat het onze creativiteit en ons vermogen tot vernieuwing in zich draagt. Belangrijk hierbij is dat we niet teveel zouden moeten letten op de tijd die de klok aan geeft, maar ons laten meevoeren door de 'andere tijd', die alleen door ons zelf te voelen is.
Eigen mening:
'Stil de tijd' sprak mij zeer aan door de verschillende perspectieven op de tijd. Ik vond het leuk om zelf over het onderwerp na te gaan denken, maar vond het soms wel moeilijk om alle informatie die je via dit boek binnen krijgt in me op te nemen. Ik had het gevoel dat je om dit boek goed te begrijpen en alle meningen en ideeën van elkaar te onderscheiden, ik het boek soms even moest weg leggen. Soms vond ik ook dat er iets te lang op de achtergrondinformatie van bepaalde schrijver, kunstenaar of filosoof werd doorgeborduurd in plaats van op zijn of haar theorie over de tijd te focussen.
Ik vond de dagboekberichten in het boek een erg leuke aanvulling, omdat dit aangaf hoe de schrijfster haar onderzoek heeft aangepakt en hoe zij de tijd zelf ervaart. Een leuk voorbeeld hiervan is dat zij tijdens haar reis naar Griekenland een paar dagen lang ziek in bed heeft gelegen en hierdoor de tijd op een andere manier ervoer.
Al met al vond ik het vooral een interessant boek om te lezen en een leuke afwisseling op de fictie verhalen in mijn boekenlijst.
Achtergrond informatie over de schrijfster:
Joke J. Hermsen is schrijfster en filosofe. Ze geeft lezingen en workshops over filosofische en maatschappelijke kwesties. Ze is geboren op 29 juli 1961 geboren in Middenmeer.Na haar studies letterkunde en filosofie was zij als docent en onderzoeker verbonden aan de Letterenfaculteit en de Faculteit Wijsbegeerte van de Universiteit van Amsterdam, Utrecht en Tilburg.
In 1998 debuteerde zij bij de Arbeiderspers met de roman Het dameoffer, enkele jaren later gevolgd door de historische roman Tweeduister, over de Bloomsbury schrijvers T.S Eliot en Virginia Woolf. In 2009 verscheen Stil de tijd. Naast haar schrijverschap is Hermsen mentor voor jonge kunstenaars bij Kunstenaars & Co en bestuurslid van de Internationale Vereniging van Vrouwelijke Filosofen (IAPH)
Stil de tijd is een bundel van essays over de tijd. De grote vraag die in het boek speelt is: wat is de tijd? Is de tijd de tijd die aan wordt gegeven op onze klok, of is er ook nog een 'andere tijd'?
In het boek worden de gedachten van verschillende filosofen, kunstenaars en schrijvers wat betreft de tijd weergegeven. Er wordt vaak gerefereerd naar de filosofie van Bergson, maar ook vele andere gedachten komen aan bod, zoals die van Griekse filosofen die denken dat dromen voorspellingen van de toekomst zijn en Bloom's 'tijd als hoop', een gedachte waarin hoop de grondslag is voor levensdrang. Tevens zitten er in het boek een soort 'dagboekberichten' die de schrijfster heeft geschreven toen zij in Griekenland en Italië opzoek ging naar het antwoord op de hoofdvraag van haar boek. De conclusie van de essaybundel is dat men onlosmakelijk verbonden is met de ervaring van de 'andere tijd'. Deze tijd is zo belangrijk, omdat het onze creativiteit en ons vermogen tot vernieuwing in zich draagt. Belangrijk hierbij is dat we niet teveel zouden moeten letten op de tijd die de klok aan geeft, maar ons laten meevoeren door de 'andere tijd', die alleen door ons zelf te voelen is.
Eigen mening:
'Stil de tijd' sprak mij zeer aan door de verschillende perspectieven op de tijd. Ik vond het leuk om zelf over het onderwerp na te gaan denken, maar vond het soms wel moeilijk om alle informatie die je via dit boek binnen krijgt in me op te nemen. Ik had het gevoel dat je om dit boek goed te begrijpen en alle meningen en ideeën van elkaar te onderscheiden, ik het boek soms even moest weg leggen. Soms vond ik ook dat er iets te lang op de achtergrondinformatie van bepaalde schrijver, kunstenaar of filosoof werd doorgeborduurd in plaats van op zijn of haar theorie over de tijd te focussen.
Ik vond de dagboekberichten in het boek een erg leuke aanvulling, omdat dit aangaf hoe de schrijfster haar onderzoek heeft aangepakt en hoe zij de tijd zelf ervaart. Een leuk voorbeeld hiervan is dat zij tijdens haar reis naar Griekenland een paar dagen lang ziek in bed heeft gelegen en hierdoor de tijd op een andere manier ervoer.
Al met al vond ik het vooral een interessant boek om te lezen en een leuke afwisseling op de fictie verhalen in mijn boekenlijst.
Achtergrond informatie over de schrijfster:
Joke J. Hermsen is schrijfster en filosofe. Ze geeft lezingen en workshops over filosofische en maatschappelijke kwesties. Ze is geboren op 29 juli 1961 geboren in Middenmeer.Na haar studies letterkunde en filosofie was zij als docent en onderzoeker verbonden aan de Letterenfaculteit en de Faculteit Wijsbegeerte van de Universiteit van Amsterdam, Utrecht en Tilburg.
In 1998 debuteerde zij bij de Arbeiderspers met de roman Het dameoffer, enkele jaren later gevolgd door de historische roman Tweeduister, over de Bloomsbury schrijvers T.S Eliot en Virginia Woolf. In 2009 verscheen Stil de tijd. Naast haar schrijverschap is Hermsen mentor voor jonge kunstenaars bij Kunstenaars & Co en bestuurslid van de Internationale Vereniging van Vrouwelijke Filosofen (IAPH)
Opvallende zaken:
Het eerste dat mij op is gevallen aan 'Stil de tijd' is dat de verschillende filosofen die in het boek aan bod eigenlijk allemaal soort gelijke ideeën hebben, maar dit anders verwoorden. Goed is dit te zien bij het benoemen van de 'andere ik'. Zo noemt Bergson dit 'je diepere zelf' en Weil 'de onpersoonlijke zelf'.
Het tweede dat mij is opgevallen is, zoals ik hierboven al heb genoemd, dat de schrijfster de tijd anders beleefde toen zij een paar dagen lang ziek in bed had gelegen. Ik zag dit als een bewijs dat iedereen de 'andere' tijd ervaart. Als je ziek bent, lijkt de tijd langzamer te gaan, maar de kloktijd blijft hetzelfde.
Het derde dat mij is opgevallen aan 'Stil de tijd' is dat de kunstwerken die in het boek worden beschreven, net zo goed de tijd kunnen weergeven als de in boeken opgeschreven ideeën van filosofen. Ik had er nooit zo bij stil gestaan dat je het verstrijken van de tijd ook kunt weergeven in schilderijen en door -zoals in het boek genoemd wordt- de ogen van de persoon het zelfde te laten, maar het uiterlijk te laten verouderen, de 'andere tijd' kunt weergeven.
zondag 21 oktober 2012
Tirza - Arnon Grunberg
Ik heb het boek Tirza van Arnon Grunberg gelezen. Het verhaal gaat over Jörgen Hofmeester. Jörgen heeft twee dochters. Zijn oudste dochter Ibi woont samen met haar vriend in Frankrijk en zijn jongste dochter Tirza woont met hem samen in Amsterdam. Jörgen leeft voor Tirza, hij is idolaat van haar en vertelt iedereen die het maar wil horen dat zijn dochter hoogbegaafd is. Vader en dochter hebben een sterke band met elkaar. Jörgen en zijn vrouw, die in het boek de titel 'de echtgenote' heeft, zijn gescheiden en Tirza heeft haar moeder al lange tijd niet gezien als de echtgenote op een dag besluit langs te komen. De echtgenote blijft eten en gaat daarna niet meer weg, dit zorgt voor veel spanningen.
In een groot deel van het boek worden voorbereiden getroffen voor het eindexamenfeest van Tirza, waarna zij samen met haar vriend, die volgens Jörgen op Mohammed Atta lijkt, naar Afrika zal vertrekken. Jörgen heeft een hekel aan Mohammed Atta omdat zijn hedgefonds na de aanslagen op 11 september zijn ingestort en hij daarmee veel geld verloren heeft. Jörgen besluit dat het hem leuk lijkt Tirza en haar vriendje weg te brengen naar het vliegveld en verblijft samen met hen in een huisje op de Betuwe voordat ze definitief zullen vertrekken.
Als de echtgenote een tijd lang niets van Tirza hoort, besluit ze dat Jörgen haar moet gaan zoeken in Afrika. Daar ontmoet Jörgen een jong meisje, waarmee hij veel op trekt. Jörgen zorgt voor het kleine meisje, dat Kaisa heet en neemt haar mee om Tirza 'te zoeken'. In een van hun gesprekken vertelt hij over het moment dat hij Tirza en haar vriendje ziet wanneer ze seks hebben op de keukentafel in het huisje in de Betuwe en hoe hij hen daarna heeft vermoord.
Als Jörgen in Afrika is met Kaisa wordt hij gebeld door de echtgenote. Zij zegt dat hij zo snel mogelijk naar Nederland moet komen. Dit doet hij en hij vertrekt naar het vliegveld, waar hij Kaisa achterlaat met een paar van Tirza's spullen die hij mee had genomen naar Afrika. Hij belooft haar dat hij terug zal komen en vertrekt daarna naar huis. Eenmaal thuis luistert hij, terwijl hij zijn echtgenote ziet staan in de woonkamer, Tirza's voicemail af, zodat hij haar stem kan horen.
Eigen mening:
Het begin van het boek was vlot weg te lezen, maar naarmate het boek vorderde begon ik me te irriteren aan de ellenlange conversaties tussen Jörgen en de echtgenote. Vanaf het moment dat Jörgen naar Afrika vertrekt, vond ik het boek niet meer boeiend en het moment dat Jörgen Kaisa verteld hoe hij Tirza en haar vriend heeft vermoord vond ik vooral erg absurd en ongeloofwaardig. De schrijfstijl van het boek sprak me niet aan, omdat het nogal grof geschreven is. Al met al is dit boek een van de mindere boeken die ik voor mij leesdossier heb gelezen. Ik had er meer van verwacht.
Auteur:
Arnon Yasha Yves Grunberg is geboren in Amsterdam in 1971 en werd op zeventienjarige leeftijd van school gestuurd. Op zijn negentiende begon hij een uitgeverij gespecialiseerd in niet-Arische, Duitse literatuur. Zijn eerste roman, Blauwe maandagen, werd een bestseller in heel Europa, won de Anton Wachterprijs voor het beste debuut en werd vertaald in dertien talen. Hij was toen slechts drieëntwintig jaar oud.
In 1997 verscheen Figuranten. Grunberg’s derde roman, Fantoompijn(2000), werd bekroond met de ako Literatuurprijs.
Grunberg schreef een moderne versie van Erasmus’ Lof der zotheid op verzoek van uitgeverij Athenaeum-Polak & Van Gennep en de gemeente Rotterdam. Het resultaat, De Mensheid zij geprezen, Lof der Zotheid 2001, won een jaar na verschijning de Gouden Uil.
Onder het pseudoniem Marek van der Jagt verscheen de roman De geschiedenis van mijn kaalheid. Opnieuw werd Arnon Grunberg bekroond met de Anton Wachterprijs, en daarmee is hij de enige auteur die deze prijs tweemaal ontving. De geschiedenis van mijn kaalheid won in Duitsland de Aspekte-Preis.
In 2002 schreef Grunberg, wederom onder het pseudoniem Marek van der Jagt, de roman Gstaad 95-98. Datzelfde jaar won hij de Duitse nrw Literatuurprijs voor zijn gehele in het Duits vertaalde oeuvre, inclusief het werk van Marek van der Jagt.
De asielzoeker (2003) werd met lof ontvangen en bekroond met zowel de F. Bordewijkprijs als de ako Literatuurprijs. De in september 2004 verschenen roman De joodse messias werd genomineerd voor de Gouden Uil en de ako Literatuurprijs.
In 2006 verscheen Tirza, dat bekroond werd met de Gouden Uil 2007 en de Libris Literatuurprijs 2007, en tevens werd genomineerd voor de ako Literatuurprijs.
Tegenwoordig woont en werkt Arnon Grunberg in New York. Zijn oeuvre is in meer dan twintig landen verschenen.
Opvallende zaken:
De schrijfstijl in het boek viel me op, omdat deze, zoals ik al heb geschreven, erg grof was. Tevens viel mij op dat de aanslagen op de Twin Towers een grote rol spelen in het verhaal, deze worden gekoppeld aan het uiterlijk van Tirza's vriend. Ook viel mij op dat de echtgenote van Jörgen geen echte naam heeft in het verhaal, maar dat zij het hele boek door 'de echtgenote' wordt genoemd.
In een groot deel van het boek worden voorbereiden getroffen voor het eindexamenfeest van Tirza, waarna zij samen met haar vriend, die volgens Jörgen op Mohammed Atta lijkt, naar Afrika zal vertrekken. Jörgen heeft een hekel aan Mohammed Atta omdat zijn hedgefonds na de aanslagen op 11 september zijn ingestort en hij daarmee veel geld verloren heeft. Jörgen besluit dat het hem leuk lijkt Tirza en haar vriendje weg te brengen naar het vliegveld en verblijft samen met hen in een huisje op de Betuwe voordat ze definitief zullen vertrekken.
Als de echtgenote een tijd lang niets van Tirza hoort, besluit ze dat Jörgen haar moet gaan zoeken in Afrika. Daar ontmoet Jörgen een jong meisje, waarmee hij veel op trekt. Jörgen zorgt voor het kleine meisje, dat Kaisa heet en neemt haar mee om Tirza 'te zoeken'. In een van hun gesprekken vertelt hij over het moment dat hij Tirza en haar vriendje ziet wanneer ze seks hebben op de keukentafel in het huisje in de Betuwe en hoe hij hen daarna heeft vermoord.
Als Jörgen in Afrika is met Kaisa wordt hij gebeld door de echtgenote. Zij zegt dat hij zo snel mogelijk naar Nederland moet komen. Dit doet hij en hij vertrekt naar het vliegveld, waar hij Kaisa achterlaat met een paar van Tirza's spullen die hij mee had genomen naar Afrika. Hij belooft haar dat hij terug zal komen en vertrekt daarna naar huis. Eenmaal thuis luistert hij, terwijl hij zijn echtgenote ziet staan in de woonkamer, Tirza's voicemail af, zodat hij haar stem kan horen.
Eigen mening:
Het begin van het boek was vlot weg te lezen, maar naarmate het boek vorderde begon ik me te irriteren aan de ellenlange conversaties tussen Jörgen en de echtgenote. Vanaf het moment dat Jörgen naar Afrika vertrekt, vond ik het boek niet meer boeiend en het moment dat Jörgen Kaisa verteld hoe hij Tirza en haar vriend heeft vermoord vond ik vooral erg absurd en ongeloofwaardig. De schrijfstijl van het boek sprak me niet aan, omdat het nogal grof geschreven is. Al met al is dit boek een van de mindere boeken die ik voor mij leesdossier heb gelezen. Ik had er meer van verwacht.
Auteur:
Arnon Yasha Yves Grunberg is geboren in Amsterdam in 1971 en werd op zeventienjarige leeftijd van school gestuurd. Op zijn negentiende begon hij een uitgeverij gespecialiseerd in niet-Arische, Duitse literatuur. Zijn eerste roman, Blauwe maandagen, werd een bestseller in heel Europa, won de Anton Wachterprijs voor het beste debuut en werd vertaald in dertien talen. Hij was toen slechts drieëntwintig jaar oud.
In 1997 verscheen Figuranten. Grunberg’s derde roman, Fantoompijn(2000), werd bekroond met de ako Literatuurprijs.
Grunberg schreef een moderne versie van Erasmus’ Lof der zotheid op verzoek van uitgeverij Athenaeum-Polak & Van Gennep en de gemeente Rotterdam. Het resultaat, De Mensheid zij geprezen, Lof der Zotheid 2001, won een jaar na verschijning de Gouden Uil.
Onder het pseudoniem Marek van der Jagt verscheen de roman De geschiedenis van mijn kaalheid. Opnieuw werd Arnon Grunberg bekroond met de Anton Wachterprijs, en daarmee is hij de enige auteur die deze prijs tweemaal ontving. De geschiedenis van mijn kaalheid won in Duitsland de Aspekte-Preis.
In 2002 schreef Grunberg, wederom onder het pseudoniem Marek van der Jagt, de roman Gstaad 95-98. Datzelfde jaar won hij de Duitse nrw Literatuurprijs voor zijn gehele in het Duits vertaalde oeuvre, inclusief het werk van Marek van der Jagt.
De asielzoeker (2003) werd met lof ontvangen en bekroond met zowel de F. Bordewijkprijs als de ako Literatuurprijs. De in september 2004 verschenen roman De joodse messias werd genomineerd voor de Gouden Uil en de ako Literatuurprijs.
In 2006 verscheen Tirza, dat bekroond werd met de Gouden Uil 2007 en de Libris Literatuurprijs 2007, en tevens werd genomineerd voor de ako Literatuurprijs.
Tegenwoordig woont en werkt Arnon Grunberg in New York. Zijn oeuvre is in meer dan twintig landen verschenen.
Opvallende zaken:
De schrijfstijl in het boek viel me op, omdat deze, zoals ik al heb geschreven, erg grof was. Tevens viel mij op dat de aanslagen op de Twin Towers een grote rol spelen in het verhaal, deze worden gekoppeld aan het uiterlijk van Tirza's vriend. Ook viel mij op dat de echtgenote van Jörgen geen echte naam heeft in het verhaal, maar dat zij het hele boek door 'de echtgenote' wordt genoemd.
zondag 13 mei 2012
Staal, over vriendschap, volwassen worden en verdriet
Ik heb het boek Staal van Silvia Avallone gelezen. Het was moeilijk om
informatie over het boek en de schrijfster te vinden in het Nederlands, daarom
heb ik in plaats van een geschreven samenvatting een filmpje gekozen waarin het
boek Staal wordt besproken. Ook heb ik een interview met Silvia Avallone
gevonden.
Het boek gaat over twee meisjes, Anna en Francesca:
Anna is een dertienjarig meisje uit het Italiaanse industriestadje
Piombino. Ze woont samen met haar moeder, broer en vader (die vrij weinig thuis
is) in een appartementencomplex aan de kust. Anna’s moeder is één van de
weinige Italiaanse communisten en werkt bij een vakbond. Haar broer werkt hard
in de staalfabriek van Piombino en haar vader houft zich na zijn ontslag bij de
fabriek bezig met andere ‘ zaken’. Anna en haar beste vriendin Fransesca, die
elkaar al heel lang kennen en onafscheidelijk zijn, worden gezien als de
mooiste meisjes van het kleine stadje in Italië.
Franesca is enig kind en woont samen met haar vader en moeder in
hetzefde appartementencomplex als Anna. Francesca wordt mishandeld door haar
vader, maar haar moeder is te bang om aangifte te doen. Met haar blonde haar
ziet ze Francesca er anders uit dan alle andere meisjes in Italië. Vele jongens
vinden haar aantrekkelijk, maar Francesca heeft alleen oog voor Anna. Ze wil
voor altijd samen met Anna zijn en droomt over een toekomst buiten Piombino.
Francesca en Anna hebben veel van hun karaktereigenschappen gemeen. Ze hebben
allebei een verlangen om volwassen te worden (“Nog even maar, fluisterden Francesca
en Anna tegen elkaar. Als er een ouder meisje met een fonkelnieuwe scooter op
het strand aankwam, gooiden ze haar er in hun verbeelding af en gingen ze zelf
schrijlings op haar plaats ztten. ‘Nog even’, wanneer meiden op zaterdagavond
uitgingen met glitters op hun wangen, met lipgloss en hoge hakken, terwijl zij
thuisbleven en kleren pasten met de stereo op tien.”, bladzijde 20).
Ook zijn ze zich beide bewust van hun schoonheid (“Het was een spel, en
ook weer niet. Boven de wasbak, in de spiegel vol tandpastaspetters, bekijken
de blonde en de donkere zich in hun meest schaamteloze versie. (…). Ze hebben
hun gezicht opgemaakt, veel te dik. De lippenstift loopt over de randen, de
mascara druipt van de hitte en plakt hun wimpers aan elkaar, maar daar trekken
ze zich niets van aan. Dit is hun eigen privé-verkleedpartijtje, de provocatie
die ze het raam uit gooien. Ze weten tenslotte dat er misschien wel iemand is
die hen bespiedt en zijn broek losknoopt.”, bladzijde 29).
Daarbij is Francesca erg naïef als ze zich aanmeld om als animeermeisje
te werken. Ze hoopt hiermee beroemd te worden, maar dat lukt natuurlijk niet op
deze manier. (“Ze wilde gered worden, ze wilde worden meegenomen en vereerd
door deze man, door die onbekende, door wie dan ook. ‘De Tartana is mijn
droom,’ liet ze zich ontvallen. Het klonk hol. Ze beet op haar lip en schaamde
zich dat ze zoiets onbenulligs had gezegd. ‘Ik wil graag als animeer meisje
werken,’ verbeterde ze zichzelf, ‘ik wil op het podium dansen of in het
privékamertje, nou ja, waar u maar wilt. Als ik maar kan dansen.’ (…). De man
zette zijn glas neer en nam zijn donkere bril af om haar eens goed aan te
kijken. Hij had dikke wallen onder zijn ogen. ‘Alleen heb ik al heel veel
meisjes in de Tartana, daar kan ik er niet nog een aannemen. Hopelijk vind je
dat niet erg’, zei hij met een geneem lachje. (…). ‘Maar ik heb nog een andere
zaak, ook in Follonica…’ Ze klampte zich volledig vast aan die zin. Ze kon niet
zeggen waarom ze zoveel waarde hechtte aan dat werk, waarvan ze niet eens wist
wat het inhield.”, bladzijde 290). En Anna is naïef als ze met Mattia meegaat
en Francesca alleen achter laat op het feest. (“Mattia bleef staan, zag Anna’s
blote voeten op de grond, en in een overdaad van energie en fantasie nam hij
haar voordat ze boe of bah kon zeggen in zijn armen en tilde haar op: ‘U weet
nooit of er een steentje is dat een aanslag wil plegen op u voetjes, madame…’
Zo lag Anna als een bruidje in Mattia’s armen, ze klemde zich wezenloos vast
aan zijn schouders en werd triomfantelijk door de opgewonden menigre gedragen,
tot aan het kastje waar haar ballerina’s stonden. Al die tijd kon Anna nergens
aan denken. Ze liet zich wiegen door de beweging van zijn lichaam over het
grind, door de warmte die het verspreidde, door de geur van nicotine en alcohol
en iets anders, net… zeewier.”, bladzijde 168)
Gek op aandacht (“Het was alsof ze op een podium op het strand stond,
ze voelde wel een miljoen ogen op zich gericht. Als iedereen erbij was, overwon
ze alle verlegenheid. Toen rende ze weg, weer het water in, naar Anna toe. En
die arme Nino weer als een hondje achter haar aan. Dag in dag uit, elke dag was
weer hetzelfde verhaal. Francesca en Anna die voortdurend heen en weer renden
van de kleedhokjes naar de zee. Onder de douche, achter de bar. En dan weer he
water in. Een constant op en neer gedraaf, Anna en Francesca voorop en de
jongens erachteraan.”, bladzijde 94)
De relatie tussen Anna en Francesca in het boek is heel duidelijk, ze
zijn hartsvriendinnen en doen alles samen. Als Mattia en Anna verliefd worden,
voelt Francesca zich in de steek gelaten. Gelukkig komen ze aan het einde weer
bij elkaar en lijkt er niets veranderend aan hun vriendschap, daar was ik
persoonlijk erg blij mee.
De problemen die Anna en Francesca hebben in het boek zijn zeer divers.
Francesca wordt thuis mishandelt en ze voelt zich alleen als Anna en zij geen
vriendinnen meer zijn. Anna’s vader is bezig met verkeerde zaken, haar broer
wordt overreden als hij aan het werk is in de fabriek en zo gebeuren en nog vele
andere dingen in de levens van de twee meisjes. Maar het duidelijke conflict in
het boek is toch wel de worsteling met het volwassen worden, de meisjes weten
niet zo goed wat ze met zichzelf aan moeten als de wereld om hun heen en hun
eigen lichaam in één klap veranderd.
Onderstaand plaatje geeft de speciale vriendschap van Francesca en Anna
weer. Ik denk dat de tekst voorzich spreekt:
Tot slot heb ik twee recensies gevonden:
Abonneren op:
Posts (Atom)